Praktijk Creanaut Gent | Beeldend ACT therapeut | creatief ontprikkelen en coaching
Voor wie snel denkt, diep voelt en moeilijk tot rust komt
Het is avond. Het licht is uit, je lijf is moe. En toch begint het — die vertrouwde stroom. Een gesprek van vandaag dat je nog eens overdoet, met andere zinnen. Een taak voor morgen die zich aandient, en meteen drie subtaken meebrengt. Een gedachte over iets dat iemand drie jaar geleden zei. Een geluid buiten dat je opmerkt en meteen analyseert.
Je hoofd zit vol — vol gedachten, vol geluiden, vol to-do’s die zich stilletjes opstapelen.
Of misschien voelt het minder als “vol” en meer als een druk hoofd: een hoofd dat altijd aanstaat, ook als je lijf eigenlijk toe is aan rust. Het voelt alsof er vijftig tabbladen openstaan, zonder pauzeknop, zonder iemand die ze even sluit.
Dat onrustige gevoel, dat constante piekeren, die innerlijke criticus die nooit lijkt te zwijgen — het is geen zwakte. Het is vaak het gevolg van een brein dat snel werkt, veel waarneemt en weinig filtert. Zeker bij hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit, ADHD of een creatief brein is een vol hoofd geen uitzondering, maar een dagelijks terugkerend verhaal.
Bij Creanaut in Gent werk ik met mensen die niet “minder willen denken” — maar meer ruimte willen voelen. Innerlijke rust vinden gaat niet over leeg worden. Het gaat over ordenen, ontladen, en een ander verhaal leren zien naast het verhaal dat je altijd vertelt.
Een vol hoofd is meer dan “veel aan je hoofd hebben”. Het is een teken dat je systeem te weinig herstelmomenten heeft gehad. Je werkgeheugen raakt verzadigd, gedachten blijven rondcirkelen, creativiteit blokkeert, en je lijf blijft in een lichte alarmstand staan — klaar om te reageren, ook als er niets te reageren is.
Voor snelle denkers en gevoelige mensen is dit extra intens. Je brein ziet meer verbanden, voelt meer nuance, verwerkt dieper. Zonder voldoende ontlading stapelt alles zich op: digitale prikkels, onverwerkte emoties, een innerlijke criticus die altijd meekijkt, en eindeloos veel “open loops” die om aandacht vragen.
Dat gevoel van een druk hoofd komt dus meestal niet uit het niets. Het is je systeem dat zegt: er kwam meer binnen dan er verwerkt kon worden.
Bij sommige mensen voelt druk in je hoofd ook letterlijk aan als spanning — in de kaak, de nek, rond de slapen. Heb je daarnaast aanhoudende hoofdpijn of andere lichamelijke klachten, laat dit dan zeker ook even nakijken door je huisarts.
Maar vaak gaat het om iets anders: een zenuwstelsel dat in een lichte alarmstand is blijven staan, en dat nog niet geleerd heeft hoe het weer kan afschakelen.
Misschien herken je een van deze zinnen: “ik denk gewoon te veel”, “ik kan niet stoppen met piekeren”, “er is iets mis met hoe mijn hoofd werkt”. Zinnen die je waarschijnlijk al vaker tegen jezelf hebt gezegd — soms met een zucht, soms met irritatie, soms met iets dat dichter bij verdriet ligt.
Vanuit de narratieve therapie kijk ik daar graag iets anders naar. Dat verhaal — “ik denk te veel”, “ik ben te intens”, “ik kan niet ontspannen” — is een verhaal dat je meedraagt. Het is niet gelogen. Het klopt vaak zelfs, op dit moment. Maar het is niet het enige verhaal.
Want onder dat verhaal ligt vaak een ander verhaal: over een brein dat ontzettend veel kan verwerken, als het de juiste ruimte krijgt. Over een gevoeligheid die ook waarneemt wat anderen missen. Over een systeem dat zo lang heeft volgehouden, dat het nu even hardop “genoeg” roept.
In mijn praktijk gaan we niet op zoek naar wie er “gelijk” heeft — het verhaal van de vermoeidheid, of het verhaal van de veerkracht. We zetten ze naast elkaar. Letterlijk, soms: in klei, in beeld, op tafel. Zodat je het verhaal even kan zien, in plaats van het alleen te zijn.
Er bestaat geen knop om een vol hoofd uit te zetten. Maar er zijn wel manieren om het systeem dat erachter zit, even lucht te geven. Dit zijn drie wegen die ik vaak gebruik — in mijn praktijk met klei, beeld en materiaal, maar ook gewoon, thuis, met wat je al hebt.
In je hoofd loopt alles door elkaar: de boodschappenlijst naast de zorg over je kind, naast een gesprek dat je nog moet voeren, naast een herinnering die zomaar opdoemt. Op papier krijgt dat vorm.
Pak een groot vel en schrijf alles wat opkomt, zonder volgorde, zonder oordeel. Teken lijnen, cirkels, pijlen als dat helpt. Omcirkel wat nu écht aandacht vraagt, en geef de rest een kleur — bewust geparkeerd, niet weggegooid.
Voor sommigen is dit letterlijk hun hoofd leegmaken op papier: niet om het te vergeten, maar om het even ergens anders te laten zijn dan vanbinnen.
Dit is precies wat we ook doen in mijn praktijk, alleen dan met klei, beeld of ander materiaal in plaats van papier. Wat binnenin vastzit, leggen we buiten jezelf, op tafel, zichtbaar. Niet om het meteen op te lossen — wel om er even omheen te kunnen lopen, het van een afstand te bekijken, en te merken dat jij meer bent dan wat er op dat vel staat.
Een vol hoofd is vaak een signaal van een lijf dat uit verbinding is geraakt. Terwijl je hoofd vooruit raast, blijft je lijf achter — in het hier en nu, waar het eigenlijk altijd al was. Dat is vaak de kern van onrust in je hoofd: je hoofd is al drie stappen verder, terwijl je lijf nog hier is.
De 5-4-3-2-1-oefening helpt om die twee weer dichter bij elkaar te brengen: benoem vijf dingen die je ziet, vier die je voelt, drie die je hoort, twee die je ruikt, één die je proeft. Niet om je gedachten te stoppen — dat werkt zelden — maar om je aandacht even te verleggen naar wat er wél is, nu, in je lijf.
In sessies werk ik hier vaak mee via materiaal: de temperatuur van klei, de structuur van stof, het gewicht van iets in je handen. Het lichaam weet vaak al iets, nog voor het hoofd het kan verwoorden.
Veel mensen proberen rust te vinden via controle: nog een lijstje, nog een systeem, nog een poging om het overzicht te herwinnen. Vaak werkt dat averechts — het voedt precies het deel van je hoofd dat al overuren maakt.
Maak daarom bewust iets lelijk. Met verf, klei, stift of collage — zonder doel, zonder betekenis, zonder dat iemand het ooit te zien krijgt. Geen evaluatie, geen “goed of fout”.
Door perfectionisme even helemaal los te laten, schakelt je brein vanzelf terug naar een rustiger tempo. En vaak ontstaat precies daar — in dat lelijke, onbeholpen gekriebel — iets dat meer zegt dan je had verwacht. Niet omdat het mooi is. Maar omdat het eerlijk is.
Twee kleine extra’s die helpen om rust vast te houden: elke twee uur 60 seconden pauze (kijk uit het raam, adem rustig uit), en elke dag bewust drie dingen opschrijven die je vandaag niet gaat doen — en daar volmondig ja tegen zeggen.
Als je het kort wil: een druk hoofd, of druk in je hoofd, vraagt niet om harder denken, maar om een andere ingang. Leg je gedachten buiten jezelf — op papier, in beeld of materiaal. Kom terug in je lijf via je zintuigen. En geef jezelf de ruimte om iets te maken zonder dat het ergens toe moet leiden.
Geen van deze stappen “lost” een druk hoofd op, alsof het een probleem is dat weg moet. Wel geven ze je systeem de kans om weer wat lucht te krijgen — en jou de kans om even afstand te nemen van het verhaal dat je altijd vertelt.
Wat op korte termijn helpt, houdt op lange termijn niet altijd stand zonder ritme. En dat ritme hoeft geen strenge routine te zijn.
Werk in blokken die aansluiten bij jouw concentratie, niet bij een ideaalbeeld van productiviteit. Wissel denken af met doen. Gebruik creativiteit als ontlading, niet als prestatie of nog een ding op de lijst.
Mentale ruimte ontstaat niet door je brein te temmen — maar door ermee samen te werken. Door te leren wanneer het tempo nodig heeft, en wanneer het juist mag vertragen.
Eigenlijk gaat het vaak om hetzelfde gevoel, net iets anders verwoord. Een vol hoofd verwijst meestal naar de inhoud: te veel gedachten, taken en indrukken die zich opstapelen. Een druk hoofd gaat meer over het tempo — een systeem dat altijd aanstaat, ook in rust. In de praktijk lopen ze meestal in elkaar over, en is de weg naar meer ruimte dezelfde.
Niet door je hoofd tot stilstand te dwingen — dat werkt averechts bij snelle denkers. Innerlijke rust ontstaat eerder doordat je systeem regelmatig kan ontladen. Externaliseren, sensorische grounding en creativiteit zonder prestatie (zie hierboven) zijn drie manieren om dat te oefenen. Met de tijd wordt rust dan minder iets wat je moet “bereiken”, en meer iets wat vanzelf meer ruimte krijgt.
Mijn aanpak rond een vol hoofd, creativiteit en mentale rust werd ook gedeeld in Goed Gevoel Magazine en overgenomen door HLN — als onderbouwde expertise van een creativiteitscoach over hoe spelen en creëren bijdragen aan het welzijn van volwassenen.
(afbeeldingen van het artikel hieronder)
Bij Creanaut begeleid ik mensen die kampen met een vol hoofd, blijven piekeren, of zich hoogbegaafd, hoogsensitief of creatief herkennen en stress en overprikkeling willen verminderen.
Mijn aanpak is lichaamsgericht, creatief en narratief — ervaringsgerichte coaching waarin hoofd, lijf en verbeelding samen bewegen.
Geen standaard praatsessies, geen protocollen. Wel ruimte om niet alleen het verhaal van “te veel denken” te verkennen, maar ook het verhaal dat daaronder ligt.
Je hoofd mag zacht worden. Je hoeft niets te bewijzen — ook niet hier.
Nieuwsgierig hoe dit eruitziet, en voor wie het is? Lees meer over mijn aanpak: creatieve therapie en coaching in Gent, of maak kennis met mij.
Twijfel je of dit iets voor jou is? Stuur een mailtje naar hallo@creanaut.be — dan kijken we samen of dit past.